Saraan ligt op de scheiding van de vlaamse vlakte en het zuid-brabants plateau op de waterscheiding tussen Zenne en Dijle. Dit is een heuvelachtige streek met diep uitgesneden, beboste dalen en landerijen op plateauhoogte.

landerijen op het Brabants plateau met typische vierkantshoeve	de Schaveyhoeve, vegane glorie

Het eerste station van Saraan werd gebouwd tijdens de aanleg van de lijn naar Namen en Luxemburg, maar door een brand in 1889 werd het stationsgebouw totaal vernield. In 1891 werd dan het huidige, majestueuze stationsgebouw opgetrokken.
Saraan was toen nog een welvarend stadje met stadsomwalling. Om militaire redenen mocht de spoorweg niet dóór de stadsmuren aangelegd worden en werd het station dus wat hoger, net buiten de omwalling nabij de Zuiderpoort aangelegd. Het markante van de ligging van het stationsemplacement is dat de perrons tussen 2 tunnels geklemd liggen. Onder druk en invloed van de machtige Asselbergse wijnbaronnen van toen werd rond 1870 het zijlijntje naar Asselberg aangelegd. Het voornaamste doel van de lijn was het transport van wijn en arbeiders. Al snel bleek de lijn een financiele ramp, en werd 15 jaar na inhuldiging weer gesloten.

De druiventeelt onder glas te Asselberg	Het wijntransport anderhalve eeuw geleden.	De wijnbaronnen hadden toen nog macht

Maar de industriële revolutie wierp zijn vruchten af. Rond de eeuwwisseling, onder invloed van de nabijgelegen "nieuwe nijverheden" werd de lijn werderom geopend.
Lang was dit lijntje een succes, mede door het weekend toerisme van stedelingen uit Saraan die er een dagje op uit trokken. De lijn werd geroemd om zijn romantisch slingerend verloop met talrijke bruggen en tunnels. In de jaren tachtig, met het beruchtte IC/IR plan, werd deze lijn plots gesloten wegens "niet rendabel".

Het is pas in 2007 dat de lijn opnieuw wordt opgebouwd, maar dan wel in model. Het bouwverslag van Saraan-Asselberg kan hier worden gevolgd.